Зане ба ҳузури ҳазрати Довуд омад ва гуфт: Эй паёмбари Худо, Парвардигори ту золим аст ё одил?
Довуд фармуд: Худованд одилест, ки ҳаргиз зулм намекунад.
Сипас фармуд: Магар чӣ ҳодисае барои ту рух додааст, ки ин саволро мепурсӣ?
Зан гуфт: Ман бевазане ҳастам ва се духтар дорам, бо дастам ресандагӣ мекунам, дирӯз шоли бофтаи худро дар миёни порчае гузошта ва ба тарафи бозор мебурдам то бифурӯшам ва бо пули он хӯроке барои кудаконам таҳия кунам. Ногаҳон парандае омад ва он порчаро аз дастам рабуд ва бурд ва ман туҳидасту маҳзун мондам ва чизе надорам, ки маоши кудаконамро таъмин кунам.
Ҳануз сухани зан тамом нашуда буд, ки дари хонаи Довудро заданд, ҳазрат иҷозати ворид шудан ба хонаро доданд. Ногаҳон даҳ нафар тоҷир ба ҳузури Довуд омаданд ва ҳар кадом сад динор назди он ҳазрат гузоштанд ва арз карданд: Ин пулҳоро ба мустаҳиқ бидиҳед.
Ҳазрати Довуд аз онҳо пурсиданд: Иллати ин ки шумо дастаҷамъӣ ин маблағро ба ин ҷо овардаед, чист?
Тоҷирон гуфтанд: Мо савори киштӣ будем, тӯфоне бархост, киштӣ осеб дид ва наздик буд ғарқ гардад ва ҳамаи мо ба ҳалокат бирасем. Ногаҳон парандаеро дидем, порчаи сурхе сӯи мо андохт, онро кушодем, дар он шоли бофта дидем, ба василаи он мавриди осебдидаи киштиро маҳкам бастем ва киштӣ бехатар гардид ва сипас тӯфон ором шуд ва ба соҳил расидем ва мо ҳангоми хатар назр кардем, ки агар наҷот ёбем, ҳар кадом сад динор бипардозем ва акнун ин маблағро, ки ҳазор динор аз даҳ нафари мост ба ҳузуратон овардем то ҳар киро бихоҳед, ба ӯ садақа бидиҳед.
Ҳазрати Довуд ба зан нигоҳ кард ва фармуд: Ин пулро дар таъмини маоши кудаконат масраф кун, Худованд ба ҳолу рӯзи ту огоҳтар аз дигарон аст.
