БУЗУРГИИ СУХАНОНИ КУРУШИ КАБИР.
Аз пули номардон убур накун, бигзор туро об бибарад.
Аз тарси шер ба рубоҳ паноҳ набар, бигзор туро шер бихурад.
Бабр бош ва даранда, вале аз канори оҳуи бепаноҳ ором гузар кун !
Дар дунё аз се оҳанг меҳаросам :
– Аз садои кӯдаки бе модар!
– Аз садои ошиқе аз ҷудоӣ!
– Аз садои муҷриме бегуноҳ!
Агар дар дили касе ҷойе надорӣ, фарши зери пояш ҳам набош !
Умри инсон аз замоне оғоз мешавад, ки ихтиёри сарнавишти хешро дар даст мегирад. “Офтоб ба гиёҳе ҳарорат медиҳад, ки сар аз хок берун овардааст“ !
Ҷойе, ки будану набуданат ҳеҷ фарқе надорад, набуданатро интихоб кун, он гуна, ки ба худат эҳтиром гузоштаӣ !
Маҳбуби ҳама бошу маъшуқи яке! Меҳратро ба ҳама ҳадя кун, ишқатро ба яке !
Бо ҳар рафтание ашк нарезу бо ҳар омадание лабханд назан! Шояд он, ки рафт баргардад ва он, ки омад биравад…!
Он қадар маҳкаму муқтадир бош, ки бо ин муҳаббатҳову меҳрҳо замингир нашавӣ !
Лозим аст, гоҳе дар зиндагӣ баъзе одамҳоро кам кунӣ, то худатро пайдо намоӣ !
Ман намехоҳам, ки зӯр нозӯрро бизанад ва хамчунин намехоҳам нозӯр зӯрро бизанад. Ман дуруггуйро бад мебинам !
Ман бо касе аз рӯи дину эътиқод ҷанг накардаам ва нахоҳам кард !
Баьзе одамҳоро бояд дӯст дошт, аммо баъзе аз одамҳоро тамоми ҳаёт бояд дошт !
Агар шумо амалҳои рост ва хайрхоҳона дошта бошед, боварӣ ҳосил кунед, ки онҳо қудрат ва хушбахтии шуморо афзун хоҳанд кард!
Худоё, ин миллатро аз тӯҳмату бӯҳтон, дурӯғу хиёнат ва ин сарзаминро аз хушкиву қашшоқӣ нигаҳ дор! Омин
