НАМОЗИ ИШҚИ МАНСУР

Мансурро то ҳадди марг шиканҷа доданд. Поҳояшро буриданд, бозуҳояшро буриданд, чашмонашро берун оварданд. Ҳеч кас дар торих бераҳмонатар аз ӯ шиканҷа нашуда аст. Масеҳро бо суръат кушатанд, Гондиро сареъ куштанд-бо як гулула(тир). Суқротро заҳр доданд.
Вале Мансур касе аст, ки заҷровартарин маргро дар торих дошта аст. Нахуст поҳояшро буриданд ва вақте хун аз поҳояш берун мезад, ӯ онро бо даст бардошт ва ба дастҳояш молид. Мардуми зиёде гирд омада буданд ва барояш санг партоб мекарданд.
Касе ба ӯ гуфт: Чи кор мекунӣ?
Гуфт: Вузӯ мекунам…
Пас аз намоз вузӯ мегирам.
Сипас гуфт:
Ин сухани Мансурро хуб ба ёд дошта бошед.
“Вузӯйи ишқ, вузӯйи воқеъии ишқ, бо хун анҷом мешавад на бо об ва фақат касе бо хуни худаш вузӯ мегирад метавонад вориди намоз шавад”.
Мардум гиҷ шуданд. Фикр кардан, ки ӯ девона шуда аст. Аввал поҳояшро қатъ карданд ва сипас дастонашро заданду сипас чашмонашро берун оварданд. Ҳазорон нафар ҷамъ шуда буданд, ӯро сангсор мекарданд ва яке яке андомҳояшро мусла(ноқисулаъзо кардан, монанди буридани гӯшу бинӣ ҳамчун ҷазо барои ибрати дигарон) мекарданд.
Ва вақте ки чашмҳояшро дароварданд, фарёд зад…”Худоё ёдат бошад, ки Мансур бурд!”
Мардум пурсиданд: Манзурат чист? Чиро бурдайӣ?
Мансур гуфт:”Ман аз Худо мехоҳам то ёдаш бошад, ки ман бурдам. Ман метарсидам, ки дар васати(миёни) ин ҳама душманиву нафрат, ишқам зинда намонад.
*
Зи балоҳойи муъаззам нахурад ғам нахурад ғам,
Дили Мансури Ҳаллоҷе ки сари дори ту дорад.
Мавлоно
*
Ҳоло эҳсос мекунам, ки ишқ тамомӣ надорад. Ин мардум ҳар чи бо ман мекунад, қодир набудаанд то ишқи маро нобуд кунад. Онон натавонистанд коре бикунад, ки мехостанд бикунанд.
Ин ишқ ҷовидона аст.
Ӯ гуфт: Намози ман ин аст!
Ибодати ман ин аст!
Ӯ ҳатто дар он ҳол низ механдид..
Ӯ ҳатто он вақт низ аз майи илоҳӣ сармаст буд!
Ошо
*
Фалак дар хок меғалтид аз шарми сарафрозӣ,
Агар медид меъроҷи зи по афтодани моро.
Бедил
*
Қатрайи май сари Мансур баровард ба дор,
Вой он кас, ки ҳама умр майи ноб хурад.
Сайидойи Насафӣ
*
Ман ба боми осмон бурдам, вагарна пеш аз ин,
Ишқбозӣ паллае аз дор болотар надошт.
Соиб
*
Ҳар нуктае, ки гуфтам дар васфи он шамоил,
Ҳар к-ӯ шунид гуфто: «Лиллоҳи дурри қоил».
Таҳсили ишқу риндӣ осон намуд аввал,
Охир бисӯхт ҷонам, дар касби ин фазоил.
Ҳаллоҷ бар сари дор ин нуқта хуш сарояд:
«Аз Шофеъӣ мапурсед амсоли ин масоил».
Гуфтам, ки кай бибахшӣ бар ҷони нотавонам?
Гуфт: Он замон, ки набвад ҷон дар миёна ҳоил.
Дил додаам ба ёре, шӯхе, каше, нигоре,
Мурзият-ус-саҷоё, маҳмудат-ул-хасоил.
Дар айни гӯшагирӣ, будам чу чашми мастат,
В-акнун шудам чу мастон бар абруи ту моил.
Аз оби дида сад раҳ тӯфони Нӯҳ дидам,
В-аз лавҳи сина ҳаргиз нақшат нагашт зоил.
Эй дӯст, дасти Ҳофиз таъвизи захми чашмаст,
Ё раб, бибинам онро дар гарданат ҳамоил!
Ҳофиз