Моҷарои хоксупории Ҳофизи Шерозӣ
………..
Рӯзе, ки Ҳофиз аз дунё рафт, бархе мардуми кӯча монеи дафни шоир мешаванд, ба ин далел, ки ӯ шаробхӯр ва бедин буда, набояд бар ин маҳал дафн шавад.
Донишмандони шаҳр бо ин масъала ба мухолифат бар мехезанд, пас аз гуфтугӯи зиёд ва баҳси дурудароз як тан аз он миён пешниҳод мекунад, то китоби ӯро биёранд ва фол бигиранд, ҳар чӣ омад, бад-он амал бинмоянд.
Китоби шоирро ба дасти кӯдаке медиҳанд ва ӯ китобро боз мекунад ва ин ғазал намоён мешавад:
Айби риндон макун, эй зоҳиди покизасиришт,
Ки гуноҳи дигарон бар ту нахоҳанд навишт.
Ман агар некам, агар бад, ту бирав, худро бош,
Ҳар касе он даравад оқибати кор, ки кишт.
Ҳама кас толиби ёранд, чӣ ҳушёр чӣ маст.
Ҳама ҷо хонаи ишқ аст, чӣ масҷид, чӣ куништ.
Сари таслими ману хишти дари майкадаҳо,
Муддайӣ гар накунад фаҳми сухан, гӯ: сару хишт.
Ноумедам макун аз собиқаи лутфи азал,
Ту паси парда чӣ донӣ, ки кӣ хуб асту кӣ зишт?
На ман аз пардаи тақво бадар афтодаму бас,
Падарам низ биҳишти абад аз даст биҳишт.
Боғи фирдавс латиф аст, валекин, зинҳор,
Ту ғанимат шумор ин сояи беду лаби кишт.
Ҳофизо, рӯзи аҷал гар ба каф орӣ ҷоме,
Яксар аз кӯйи харобот барандат ба биҳишт!
Ҳама аз ин шеър ҳайрат зада мешаванд ва сарҳои худро поён мекунанд. Дар охир дафни ҷасади Ҳофиз анҷом меёбад ва аз он замон Ҳофизро “Лисон-ул-ғайб” ном мегиранд.
…….
Чӣ қадар мӯшикофона (ювелирно) ва дақиқ (аниқ)
маънидод кардани он фикру андешае, ки ҳар як инсони солимфикр дер ё зуд ба он меорад.
…..
“Ноумедам макун аз собиқаи лутфи азал”
