Дарахти нахл дарахт аҷоиб аст ! гӯё ин дарахт астлан набот нест ! чизе ба момнади одамизодаст .
Вақте мехоҳанд нахлиро қатъ кунанд , мегӯянд бикушаш ! беҷиҳат нест ки воҳиди шумориши нахл ҳам чун одамиён , « нафар » аст . . .
Нахл танҳо дарахт аст ки агар сарашро қатъ кунӣ мемирад ! бар хилофи ҳамаи дарахтон ки агар сарашонро бизанед , бор у баргашони бештар ҳам мешавад . Аммо нахл на ! сарашро ки қатъ кардӣ мемирад . Муҳим нест решааш дар хок солим бошад , нахл бесар мемирад !
Об ҳам агар аз сари нахл бугзарад ва ба зери об фурӯ равад , хафа мешавад ва мемирад ! мисли одамизод . нахл дарахти муқаддасӣ аст . . . Анро аввалин бор аз « Доктор Роми муҷтаҳид » устоди фалсафаи донишгоҳи Теҳрон омухтам !
пирамард ҳамеша мегуфт : фарҳанг, мисли дарахт нахл аст ! муҳим Наст решаи он, ҳазорон сол дар хоки торих аст . Муҳим он аст ҳи сарат ҳам солим бошад ; яъне он намӯди фарҳангии имрӯзаи ҷомеъаи худат ҳам солим бошад . Агар фарҳанги имрӯзии ҷомеъа бемор шуд , он фарҳанг мемирд , ҳатто агар ҳазорон сол реша дошта бошад . . .
