Ишорае ба вазоифи ихтисосии зан дар баробари шавҳар
Мактаби инсоният
Муҳимтарин вазоифе, ки зан нисбат ба ҳамсараш дорад, ба шарҳи зайл аст:
Бидуни иҷозати шавҳар дар моли ӯ тасарруф накунад.
Бе иҷозати шавҳар ва ризояти ӯ, аз хона берун наравад.
Таваҷҷӯҳ доштан ба масоили маҳраму номаҳрам, ҳам дар назди шавҳар ва ҳам дар набуди ӯ.
Зан саъй кунад дар се маврид эътимоди шавҳарро ба худ ҷалб кунад: худро барои шавҳар ороиш кунад; ҳангоме ки ҳамсараш мехоҳад аз хона берун равад, ӯро то дами дар ҳамроҳӣ кунад; ҳангоми вуруди шавҳар ба хона, саъй кунад, худро аз қабл омода ва муҳайё намуда ба истиқболи ӯ равад.
Ҳеҷ гоҳ аз мардони дигар назди ӯ таъриф накунад.
Агар мушкиле дар хона пеш омад, дар бадви вуруди ӯ ба хона, онро матраҳ накунад.
Сатҳи интизороташро бо мизони даромади шавҳар танзим кунад ва аз ӯ чизе нахоҳад, ки тавони таҳияи онро надорад ва доиман мардони дигарро дар ин замина ба рухи вай накашад…
Тоҷнек
