Сухан гуфтан ба андозаи фаҳми мардум
Сабки зиндагӣ
Аз Имом Содиқ(а) ривоят шудааст, ки фармуданд:
Расули Акрам(с) ҳаргиз бо мардум ба андозаи ақли худ сухан нагуфтаанд ва мефармуданд:
“Мо паёмбарон маъмурем, ки бо мардум ба андозаи ақлу фаҳмашон сухан бигӯем”.
Зарфият ва доираи фаҳму идроки мардум нисбат ба ҳақоиқи динӣ гуногун ва мутафовит аст.
Як муаллим ва мураббӣ ва мубаллиғ бояд сатҳи фикр ва дарки мухотабонро муроот кунад ва дар ҳадди фаҳми онон содаву равон ҳарф бизанад.
Паёмбарони илоҳӣ чун фиристодагони Худованд ба сӯи мардум буданд, забонашон осон ва ҳамафаҳм буд.
Расули Акрам(с) бо он ки донотарини афрод буданд, вале ба андозаи сатҳи фикр ва фаҳми мардум сухан мегуфтанд.
Тоҷнек
