Хотироти аҷиб аз Боқӣ Раҳимзода
Машоҳир ва номоварон
– Ҷавонони мо одати аҷибе доранд, – оғоз намуданд Боқӣ Раҳимзода. – Вақте, ки аввалин шеърҳои худро ба камина нишон додан мехоҳанд, ба дафтари кориам нӯг-нӯги по наздик мешаванд, нафас рост мекунанд, дарро бо ангушти худ оҳиста-оҳиста тиқ-тиқ мезананд ва садои рухсати маро шунида, дарро нимроғ менамоянд ва сар халонда мепурсанд:
– Мумкин аст, устоди бузургвор?
– Дароед, хизмат? – мегӯям ман.
– Ду-се шеъраке навиштам, – ба дастам медиҳад онҳоро. – Як аз назар мегузарондед, некиатонро ҳаргиз фаромӯш намекардам.
Камина он навиштаҳояшро бодиққат хонда, саҳву хатоҳояшро ислоҳ карда, таҳриру такмил намуда, шеър сохта медиҳам. Онҳо дар ягон рӯзнома чоп мешаванд.
Он ҷавоншоир дафъаи дуюм ба дафтари кориам беиҷозат медарояд.
– Салом Боқиҷон, – мегӯяд ӯ ва ба рӯи миз як даста шеърҳояшро мепартояд.
Боз дар ҳузури худаш онҳоро аз мазмун то ғоя, аз вазну қофия то забон ва санъатҳои бадеӣ ба таҳриру такмил мерасонам ва мегӯям:
– Ана соз шуданд.
Шоири ҷавон шеърҳояшро дар ягон рӯзнома ба чоп мерасонад.
Дафъаи сеюм ӯ дафтари ашъорашро беиҷоза ва салом ба наздам мегузорад:
– Баъд аз таҳрир як сарсухан ҳам нависед, дӯстам.
Як моҳ заҳмат кашида, маҷмӯаро ба ифоқа меорам, “Ҷавони умедбахш” гӯён сарсухан ҳам менависам, он интишор меёбад.
Шоири ҷавон маро дар кӯча мебинад. Ман дар ин сӯ, вай дар он сӯи кӯча.
– Привет Бокишка! – гӯён дастафшон гузашта меравад.”
Порае аз хотироти шодравон Атахон Сайфуллоев ” Ҳадиси устод поëн надорад”.
(Манбаъ: Фейсбук)
Тоҷнек
