Ҳодисаи Карбало
Бахши аввал
Нигоҳе ба таърих
Ҳофиз Ибни Касир дар китоби “Албидоя ван-ниҳоя”-и худ ба нақл аз “Мустадрак”-и Ҳоким (ки онро ба шарти Бухорӣ ва Муслим саҳеҳ дониста) аз Умми Фазл бинти Ҳорис овардааст, ки: ӯ ба маҳзари ҳазрати Паёмбари Акрам (с) расид ва арз кард: Эй Расули Худо! Ман имшаб хобе бисёр нописанд дидам.
Фармуд: Чӣ буд он хоб, бигӯ.
Арз кардам: Хоб дидам гӯё порае аз ҷасади мубораки шумо ҷудо шуда ва дар домани ман қарор дода шуд.
Фармуд: Хайр аст, Фотима (духтарам) иншоаллоҳ ба зудӣ писаре ба дунё хоҳад овард ва он писар дар оғӯши ту қарор хоҳад гирифт.
Сипас Фотима Ҳусайнро зойид ва ӯ дар домани ман буд ҳамон тавр ки Расули Худо (с) хабар дода буданд.
Пас, Ҳусайнро дар домани Паёмбари Худо (с) гузоштам ва таваҷҷӯҳ кардам, аз чашмони мубораки эшон ашк ҷорӣ мешавад. Пурсидам: Эй Расули Худо! Падару модарам фидоят, чӣ шуд?
Фармуд: Ҷабраил (а) ба наздам омад ва хабар дод, ки умматам ба зудӣ ин фарзандамро хоҳанд кушт.
Арз кардам: Ҳусайнро?
Фармуд: Бале.
Ва турбате (як мушт хок) аз турбати ӯро, ки сурх буд бароям дод.
Имом Аҳмад ибни Ҳанбал низ дар “Муснад”-и худ бо санад аз Ибни Аббос ривоят мекунад, ки гӯяд: Паёмбари Акрам (с)-ро дар хоб дидам дар ҳоле ки сухан мегуфт ва мӯйҳояш жӯлида ва ғуборолуд буданд ва дар дастонаш зарфе шишаӣ буд ва дар дохили он зарф хун дида мешуд.
Арз кардам: Падару модарам фидоят эй Расули Худо! Ин чист?
Фармуд: Хуни Ҳусайн ва ёронаш.
Ибни Аббос гӯяд: Ман ҳамон рӯзро (рӯзе ки хоб дидам) дуруст ба ёд дорам. Сипас мо он рӯзро ҳисоб кардем ва дидем, дуруст ҳамон рӯзе будааст, ки Ҳусайн ба шаҳодат расида…
(Албидоя ван-ниҳоя, Ҳофиз Ибни Касир, 6/258, Ашшомила)
Таҳияи Сайидюнуси Истаравшанӣ
Тоҷнек
