Рӯйкарди ҷадиди Ҳинд ба Афғонистон
Байналмилал
“Бозгашти рӯшноӣ ба шаҳри сояҳо”
Ҳар бозгашт, дар асл, идомаи умед аст.
Чор сол пас аз баста шудани дарҳои сафорат, Ҳинд дубора дар Кобул рӯшноӣ афрӯхт — рӯшноие, ки на танҳо аз шишаҳои сафорат, балки аз хотираи як ҳамсоядорӣ медурахшад.
Ин иқдоми Деҳлӣ, ба гуфтаи Firstpost, рамзи эҳёи иртиботест, ки на бо сиёсат, балки бо сарнавишт пайванд дорад.
Кобул — шаҳри ҷанг ва ҷон, ҳамеша гӯшае дошт барои дӯстӣ, барои ҳамдардӣ. Ва акнун, Ҳинд бо боз кардани сафорати худ, гӯё мехоҳад ба ин шаҳр бигӯяд: “Ман фаромӯшат накардаам.”
Дар миёни садои парвозҳои сиёсӣ ва шикастҳои башарият, боз шудани як дар — метавонад рамзи умеде бошад, ки ҳанӯз нафас мекашад.
Шояд ин амал як сафорати сиёсӣ бошад, аммо дар умқи он, як паёми инсонӣ нуҳуфтааст: рӯшноӣ ҳамеша роҳи худро меёбад, ҳатто агар ҳама чиз дар соя фурӯ равад.
tajnek.com
Тоҷнек
