Ахлоқ ва сираи Паёмбари Акрам (с)
Мактаби инсоният
Расули Акрам (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) комилтарин инсон ва бузургу солори тамоми паёмбарон аст. Дар азамати он ҳазрат ҳамин бас ки Худованди Мутаол дар Қуръони Маҷид ӯро ба унвони инсони намуна ва улгу барои тамоми ҷаҳониён муаррифӣ менамояд:
“Дар (сира ва сухани) Паёмбари Худо барои шумо улгу ва намунаи некӯе аст.”
Ӯ ба ҳаққ дорои ахлоқе комил ва ҷомеъи тамоми фазоил ва камолоти инсонӣ буд. Худояш ӯро чунин меситояд:
“Эй паёмбар! Ту дорои беҳтарин ахлоқ ҳастӣ.”
“Агар тундхӯ ва сахтдил мебудӣ, мардум аз атрофат пароканда мешуданд.”
Аз ин рӯ, яке аз муҳимтарин авомили пешрафти ислом, ахлоқи некӯ ва бархӯрди матин ва мулойими он ҳазрат бо мардум буд.
Дар тӯли зиндагонии ӯ ҳаргиз дида нашуд вақташро ба батолат ва бекорӣ бигузаронад.
Дар мақоми ниёиш ҳамеша мегуфт:
“Худоё! Аз бекорагӣ ва танбалӣ ва забунӣ ба ту паноҳ мебарам!”
Ва мусалмононро ба кор кардан ташвиқ менамуд.
Ӯ ҳамеша ҷониби адлу инсофро риоят мекард ва дар тиҷорат ба дурӯғу тадлис мутавассил намешуд ва ҳеч гоҳ дар муомила сахтгирӣ намекард ва бо касе муҷодила ва лаҷоҷат наменамуд ва кори худро ба гардани дигаре намеандохт.
Ӯ сидқи гуфтор ва адои амонатро қивоми зиндагӣ медонист ва мефармуд: ин ду дар ҳамаи таъолими пайғамбарон таъкид ва таъйид шудааст.
Дар назари ӯ ҳамаи афроди ҷомеа муваззаф ба муқовимат дар баробари ситамкорон ҳастанд ва набояд нақши тамошогар дошта бошанд. Мефармуд:
“Бародаратро чӣ золим бошад ва чӣ мазлум, ёрӣ намо!”
Асҳоб гуфтанд: маънии ёрӣ кардани мазлумро донистем, вале золимро чӣ гуна ёрӣ кунем? Фармуд:
“Дасташро бигиред, то натавонад ба касе ситам кунад!”
Тоҷнек
tajnek.com
