Пешвои хирад ва кӯҳи ғурур
Шарифхон Тиллоев дар мадҳи Оятуллоҳ Хоманаӣ
Эй кӯҳи ғурур, қомати имону ҷалол,
Дар синаи ту набзи Ватан, авҷи камол.
Ту достони нави Шоҳномаи асри навӣ,
Дар илму хирад вориси Синову Хайёмӣ.
Гар илм ба Сурайёст, ту даст бар он занӣ,
Бо нури басират сафи зулмат бишканӣ.
Исботи ҳадиси набавӣ дар амали туст,
Ин қудрати Форс аз азалу аз азали туст.
Чиҳил солу ҳафт рафт, ки истодаӣ чун кӯҳ,
Дар ҷангали дунё туӣ саршори шукӯҳ.
Таҳрим натавонист туро хаста намояд,
Ин миллати озода зи худ роҳ кушояд.
Эрони Бузург, фахри ҳама форсизабонон,
Бо роҳбари оқил бирасад бар лаби хандон.
Он кас, ки навишт тақдири худ бо кафи хешаш,
Дар олами ҳастӣ набувад тарсу ҳаросаш.
Шараф бар ту, эй миллати шоҳзодаву доно,
Ки илм шуд аслиҳаат дар ин даҳри пурово.
Бихон қиссаи пирӯзиву сабри ҷавонӣ,
Ки ту зиндакунандаи ин насли замонӣ!
Оятулло Хоманаӣ- на танҳо роҳбари рӯҳонии мардуми Эрон, балки намои як кӯҳи ғурур муқобили аҷнабиёну забтгарон аст. Ин марди бузург достони нонавиштаи Шоҳнома ва давоми тақвияти илми нуҳуфтаи Берунию Синову Хайём аст. Исботгари ҳадиси Паёмтари ислом, ки гӯфта: “Илм агар дар сурайёст, онро фарзандони Форс ба даст меоранд”.
Шарифхон Тиллоев- рӯзноманигор
Тоҷнек
tajnek.com
