Ҳикояти насронии ташна
Имом Содиқ роҳи миёни Макка ва Мадинаро тай мекард. Мусодиф – хидматкори маъруфи Имом низ ҳамроҳи Имом буд. Дар байни роҳ чашмашон ба марде афтод, ки худро рӯи танаи дарахте андохта буд. Вазъ оддӣ набуд. Имом ба Мусодиф фармуд:
— Ба тарафи ин мард биравем, накунад ташна бошад ва аз ташнагӣ беҳол шуда бошад.
Наздик расиданд. Имом аз ӯ пурсид:
— Ташна ҳастӣ?
— Бале.
Мусодиф ба дастури Имом поин омад ва ба он мард об дод. Аммо аз қиёфа ва либос ва ҳайъати он мард маълум буд, ки мусалмон нест, масеҳӣ аст. Пас аз он ки Имом ва Мусодиф аз он ҷо дур шуданд, Мусодиф масъалае аз Имом суол кард ва он ин ки: оё садақа додан ба насронӣ ҷоиз аст?
Имом фармуд:
“Дар мавқеи зарурат мисли чунин ҳоле, бале”.
(Манбаъ: Достони Ростон, таълифи шаҳид Мутаҳҳарӣ ба нақл аз китоби “Васоил”)
Тоҷнек
