Кӯшиш ва талош беҳ аз хуфтагӣ
Нигоҳе ба Маснавӣ
Марди ғарқагашта ҷоне меканад,
Дастро дар ҳар гиёҳе мезанад.
Масалан, касе ки дар ҳоли ғарқ шудан бошад, талоши мазбуҳона мекунад ва ба ҳар чизе, ки дасташ бирасад, онро чанг мезанад, то худро аз вартаи ҳалокат наҷот диҳад.
То кадомаш даст гирад дар хатар,
Дасту пое мезанад аз бими сар.
Дар он ҳангом ки хатар пеш омада, аз тарси ғарқ шудан ва ҳалок гаштан, дасту пое мезанад ва ба ҳар чизе даст меовезад.
Дӯст дорад ёр ин ошуфтагӣ,
Кӯшиши беҳуда беҳ аз хуфтагӣ.
Ёри ҳақиқӣ, яъне ҳазрати Ҳақ, ин гуна ошуфтагиро дӯст медорад, зеро саъю кӯшиши беҳуда аз хуфтагӣ ва сустӣ беҳтар аст.
Нукта: Нақл аст, ки Расули Акрам (с) бар шахсе гузашт ва ба ӯ ҳеч илтифоте нафармуд. Чун бозгашт, нисбат ба ӯ илтифот фармуд. Саҳоба пурсиданд: Дар ин амр чӣ ҳикмат буд, ки ибтидо илтифот нафармудед ва сипас ба ӯ илтифот кардед?
Фармуд: Ин шахс ибтидо, ки бар ӯ гузаштам, бекор буд ва шайтон қарини ӯ шуда буд ва чун бозгаштам, хатте бар замин мекашид ва шайтонро бо ӯ надидам, пас ба ӯ илтифот кардам. (Шарҳи Маснавии Валимуҳаммади Акбарободӣ, Дафтари аввал, с.133)
tajnek.com
Тоҷнек
