Бақиъ аввалин мазоре аст ки ба дастури расули акрам (с) таввасути мусалмонони садри ислом эҷод шуд. Ибни Асир мегуяд: бақиъ дар вожа ба маънои макони васиъе ки дорои дарахт ё решаи дарахт бошад, гуфта мешавад ва чун макони бақиъ пеш аз он дорои дарахти ғарқуд ва решаҳои он буд, пас аз қатъи ин ашҷор низ бо ҳамон ном маъруф шуд. Дар бақиъ аввалин касе ки аз Ансор ба хок супурда шуд, “Асъад бин Зарора” ва аз муҳоҷирон “Усмон бин Мазъун” буда аст.
Яке аз офоти бузург ва хатарноки тамоми мазҳабҳо ва оинҳо, каҷфаҳмиҳо, тундравиҳо ва бардоштҳои иштибоҳ ва инҳирофӣ ва ба истилоҳи қароъатҳои худсохта аз дин аст ки дар мақотеъи мухталифи миёни пайрувони ҳамон мазоҳиб ба вуҷуд омада ва сабаби табъиз ва дугонагӣ ва тафрақа дар он мазҳаб шуда аст. Аз мисдоқҳо ва намунаҳои мавҷуд чунин инҳирофи фикрӣ ва бардоштҳои нораво, гурӯҳи Хавриҷ аст. Пас аз чанд қарн аз ҳузури Хавриҷ яъне дар остонаи қарни ҳаштум намунае дигар аз ин инҳирофот зоҳир шуд ва Аҳмад бин Тимия дар Шом матолибе ро дар суханронӣ ва мактуб мунташир кард. Уламо ва донишмандон аз Шом ва Миср ва Бақдод дар мухолифат бо назарияҳои вай ба майдон омаданд ва ба нақди эътиқодоти у пардохтанд ва бар инҳироф ва иртидоди у фатво содир карданд.
Нахустин тахриби қубури бақиъ ба дасти ваҳобиюни Саудӣ дар соли 1220 ҳиҷрӣ яъне замони суқути давлати аввали Саудиҳо таввасути ҳукумати Усмонӣ иттифоқ уфтод, пас аз ин воқиъаи торихӣ-исломӣ бо сармоягузории мусалмонони ва ба кор бурдани имконоти вижа, мароқиди тахриб шуда ба зеботарин шикл навсозӣ шуд ва бо сохти гунбад ва масҷид, бақиъ ба яке аз зеботарин баноҳои зиёратӣ ва дар воқиъа макони зиёратӣ-сиёҳатии мусалмонон табдил шуд.
