Хислатҳои барҷастаи Паёмбари Акрам(с) дар Қуръони Карим
Аз Паёмбар(с) биомӯзем
Беҳтарин муаррифи Паёмбар(с) Қуръони Карим аст. Дар ин китоб, Худованди Мутаол дар оёти мутааддиде ба абъоди гуногуни шахсияти Паёмбари Ислом(с) ишора кардааст. Аммо ончӣ дар миёни ин оёт, монанди хуршед медурахшад, ин панҷ вижагӣ ё панҷ хусусияти Расули Акрам(с) дар Қуръони Карим аст.
Панҷ вижагии муҳимме, ки шахсияти Паёмбарро шакл медиҳад ва муаррифи шахсияти эшон аст, иборатанд аз:
1 – Усваи ҳасана будан
Паёмбари Акрам(с) бар асоси фармоиши Худованд дар Қуръони Карим, барои ҳамаи инсонҳо, барои башарият, дар ҳамаи давронҳову замонҳо, усваи ҳасана ва беҳтарину барҷастатарин сармашқ ва улгу мебошанд.
Ҳар касе, ки мехоҳад ба саодату хушбахтӣ бирасад, бояд дар рафтору гуфтораш аз эшон пайравӣ кунад.
Худованди Мутаол дар Қуръони Карим, сураи Аҳзоб, ояти 21 мефармояд: “Барои шумо дар зиндагии Расули Худо, улгу ва усваи некӯе қарор додем”.
2 – Доштани хулқи азим
Намунаи баъдӣ, ё хислати баъдӣ, ки Худованд барои Расули Акрам бармешуморад, доштани хулқи азим аст.
Ахлоқ муҳимтарин омили ҷазби афрод ва тақвияти пайвандҳои иҷтимоӣ аст. Бо ахлоқ метавон дар қалби афрод нуфуз кард ва бар дилҳо ҳукумат кард ва дар пешбурди аҳдоф ҳамаро ҳамроҳи худ намуд.
Таъбири Қуръони Карим дар бораи ахлоқи некӯи Паёмбар, дар сураи Қалам, ояти 4, чунин баён шудааст: Ва иннака лаало хулуқен азим – “Дар ҳақиқат ту ба хулқи азим оростаӣ”. Яъне туро ба некӯтарин ва азимтарин ахлоқ ороста намудем.
Паёмбари Акрам(с) бо ҳамин ахлоқи азим тавонистанд афроди сангдил ва хашинро ба сӯи худ ҷазб намоянд ва ҳамаро мутеи худ қарор доданд.
3 – Паёмбари раҳмат
Хусусияти дигари барҷастаи Паёмбари Ислом(с) ин аст, ки Қуръон аз эшон ба унвони Паёмбари раҳмат ном мебарад.
Худованд дар сураи Анбиё, ояти 107 мефармояд: “Мо туро нафиристодем, магар ин ки раҳмат барои аҳли олам бошӣ”.
Қуръони Карим аз миёни ҳамаи вижагиҳо ва хусусиёти Паёмбари Акрам(с), ӯро ба унвони “Паёмбари раҳмат” муаррифӣ мекунад, то ҳамаи ҷаҳониён бар меҳвари вуҷуди он ҳазрат гирди ҳам оянд ва Худоро итоату бандагӣ кунанд.
4 – Утуфат ва қотеият
Мавриди баъдӣ, утуфату меҳрубонӣ дар канори қотеият аст.
Паёмбарон раҳбарии ҷомеаҳоро бар уҳда доранд. Идораи сиёсат ва иҷтимоъ низ махсуси паёмбарон аст ва ин кор қотеиятро дар канори утуфату меҳрубонӣ металабад.
Барои он ки ҳам мӯъминон дилгарм бошанд ва ҳам душманон битарсанд ва даст аз тавтиаю душманӣ бардоранд, ҳардуи ин хусусият бояд дар як раҳбари ҷомеа вуҷуд дошта бошад.
Худованди Мутаол дар бораи ин хислати Паёмбари Ислом(с), мефармояд: “Муҳаммад(с) фиристодаи Худост ва ёрону ҳамроҳонаш бар куффор сахтгир ва бо якдигар мушфиқу меҳрубонанд”. Ашиддоу алал куффор ва руҳамоу байнаҳум, дар сураи муборакаи Фатҳ, ояти 29.
Паёмбари Худо конуни утуфату меҳрубонӣ барои мӯъминон ва мазҳари салобату қотеият дар баробари душманон буданд.
5 – Мардумӣ будан ва мардумдории Паёмбар(с)
Ва ниҳоят, хусусият ва вижагии панҷӯм – мардумдории ҳазрат аст.
Раҳбарони илоҳӣ ҳамеша дар миёни мардум буданд ва дар ҳама ҳол, бо онон зиндагӣ мекарданд. Барои худашон ҳеч имтиёзи вижае қоил намешуданд ва доиман дар ғаму шодии мардум шарик буданд. Ҳамин хислат сабаб то Расули гиромӣ битавонанд мардумро дар масири ҳидоят ва рушду камол қарор диҳанд.
Қуръон дар ин бора мефармояд: “Қатъан барои шумо паёмбаре аз ҷинси худатон омад, ки фақру парешонӣ ва дарду ранҷи шумо бар ӯ сахту душвор аст ва бар осоишу наҷот ва ҳидояти шумо бисёр ҳарис ва ба мӯъминон бисёр меҳрубон аст”. Тарҷумаи ояти 128, сураи Тавба.
Тоҷнек
