Дараҷоти илм
Сабки зиндагӣ
“Ҳадиси латифе ҳаст мабнӣ бар ин ки илм дар се дараҷа аст. Таъбири ҳадис ин аст, ки илм се ваҷаб аст: башар ҳамин ки ба ваҷаби аввали илм мерасад, такаббур ба ӯ даст медиҳад. Ва ҳамин ки ба ваҷаби дуввум мерасад, тавозӯъ ва фурӯтанӣ ба ӯ даст медиҳад, зеро маълумоти худро дар баробари маҷҳулот ночиз мебинад. Вақте ки ба ваҷаби севвум мерасад, мефаҳмад, ки ҳеч чиз намефаҳмад ва мегӯяд, маълумам шуд, ки ҳеч маълум нашуд.
Бӯалӣ Сино рубоъии маъруфе дорад, мегӯяд:
Дил гарчӣ дар ин бодия бисёр шитофт,
Як мӯй надонист, вале мӯй шикофт.
Андар дили ман ҳазор хуршед битофт,
Охир ба камоли заррае роҳ наёфт.”
(Муртазо Мутаҳҳарӣ, Имдодҳои ғайбӣ дар зиндагии башар)
Тоҷнек
