Оё Анушервон одил буд?
Достонҳои омӯзанда
Достоне, ки барои мухотаби азиз пешниҳод мешавад, достони воқеӣ аз зиндагии носируддиншоҳи Қоҷор – яке аз подшоҳони эронӣ аст.
Рӯзе Носируддиншоҳи Қочор дар фасли тобистон дар иморати мулуконаи Салтанатобод дароз кашида буд, дар ҳоле ки дарбориён дар пойин нишаста буданд ва бо подшоҳ ба таври маҳрамона сӯҳбат мекарданд.
Шоҳ дар аснои сухан гуфт:
— Чаро Анӯшервонро одил мегуфтанд ва маро намегӯянд? Магар ман одил нестам?
Аҳаде ҷасорат накард, ки посух диҳад.
Шоҳ дубора пурсид:
— Оё байни шумо ҳеч кас нест, ки ҷавоб бидиҳад?
Боз касе ҷавоб надод. Идомаи сукут ҳамаро дар маърази хатар қарор медод. Саранҷом Ҳаким-ул-мамолик маргро пеши назар овард ва бо тардид гуфт:
— Қурбонат шавам! Анӯшервонро одил мегуфтанд барои ин ки одил буд.
Шоҳ абрӯи худро дарҳам кашид ва гуфт:
— Оё Носируддиншоҳ одил нест?
Боз сукут ҷаласаро фаро гирифт. Пас аз муддате, ногузир Ҳаким-ул-мамолик марги худро дар назар овард ва ҳарфи аввали худро боз такрор кард.
Шоҳ абрӯ дарҳам кашид ва суоли нахустини худро боз бар забон овард.
Муҷаддадан сукути маргбор бар дарбор ҳоким шуд.
Ногузир Ҳаким-ул-мамолик шонаҳои худро ҳаракат дод ва дасти худро боз кард, он гоҳ шоҳ бо камоли таҳқир гуфт:
— Эй фулон фулоншудаҳо! Ман яқин дорам, ки агар Анӯшервон ҳам мисли шумо алвоти ришвахору нодуруст дар давру бари худ дошт, ҳеч вақт мумкин набуд ӯро одил бигӯянд.
Ҳама ҷавоб доданд:
— Қурбонат гардем! Қиблаи олам ҳақиқатро фармуданд.
Тоҷнек
