Аз мавъизаҳои Омуси Набӣ
То ҳангоме ки заифонро дар зери пой мекӯбед ва гандуми дастранҷашонро ба ситам меситонед,
агарчӣ кохҳои мармар бино кунед, дар он кохҳо зиндагӣ натавонед кард ва ҳарчанд токистонҳои сабзу хуррам кишт кунед, аз шароби он нахоҳед нӯшид.
Ман медонам, ки гуноҳонатон чӣ қадар азим аст ва озорҳоятон чӣ атвори гуногун дорад:
Ростону додпешагонро хор кардаед, ришва меситонед ва ҳангоми доварӣ, бенавоёнро аз ҳуқуқашон маҳрум медоред.
Ман аз ҷашнҳо ва меҳмониҳои шумо безорам ва аз маҳофили пуршукӯҳи шумо маро ҳеч ваҷду нишот нест.
Агар шаробҳо ва таомҳои лазиз назди ман оваред, ман таоми шуморо нахоҳам пазируфт ва ба қурбонии чорпоёни фарбеҳатон назар нахоҳам кард ва ҳаёҳуи овозатонро нахоҳам шунид ва ба ғавғои созатон гӯш нахоҳам супурд, магар он ки наҳри инсоф дар шаҳри шумо равон гардад ва ҷӯйбори адолат бардавом дар он ҷорӣ бошад.
(Китоби муқаддас)
Ин суханон, ки ҳудуди ду ҳазору ҳафтсад сол пеш ба қалам омада, аз зулму ҷавре ҳикоят мекунад, ки пайваста ситамкорон бар заифон ва бепаноҳон раво доштаанд. Ва анбиёи илоҳӣ низ пайваста халқро бим додаанд, ки аз оқибати зулм барҳазар бошанд ва қисту адл пеша кунанд, то машмули раҳмати илоҳӣ воқеъ шаванд, вагарна ҳар чӣ аз молу неъмати дунё гирд оваранд, ҳамон оташе хоҳад буд, ки фармуд:
“Он оташро хашми Худо афрӯхта ва шарораи он бар дилҳои кофирон шӯлавар аст.” (Сураи Ҳумаза)
(Баргирифта аз китоби “Дар қаламрави заррин”, тарҷума ва тавзеҳот: Ҳусайни Илоҳии Қумшаӣ)
Тоҷнек
