Шеваҳои гуногуни тарбиятӣ
Чаро ба тарбияти кӯдак бояд аҳамият бидиҳем, суолест, ки посухаш рӯшан аст, аммо тарбият чист, ба чӣ наҳве ва ба чӣ шевае бояд анҷом бишавад ва монанди ин суолҳо, масоилест, ки дар зеҳни падару модарон, мураббиён ва муаллимони азиз метавонад ба вуҷуд биёяд.
Дарин навишта, нигоҳе гузаро хоҳем дошт ба шеваҳои гуногуни тарбиятӣ.
Ҳадаф аз тарбияти кӯдак, парвариши халлоқият, ибтикор ва неруи тафаккури ӯст.
Манзур аз ин навъ таъриф он аст, ки падару модарҳо бояд равиши тарбиятиро бо таваҷҷӯҳ ба шахсият ва тафовутҳои фардии фарзанди худ дар назар бигиранд.
Тарбияти фарзанд бар асоси чаҳор шева бо таваҷҷӯҳ ба тафовутҳои фардӣ сурат мегирад. Ба баёни дигар, падару модарон бояд бар асоси шахсияти кӯдак ва сабки фарзандпарварии худ, аз шеваҳои тарбиятии зер истифода кунанд:
а) Муҳаббати кам, маҳдудияти кам: дар ин шеваи тарбиятӣ, падару модарон муҳаббати каме нисбат ба фарзандон нишон медиҳанд ва қонуну қоидаи хоссе дар байни онон ҳукмфармо нест, ба иборате аз шеваи фарзанпарварии озодона истифода мекунанд.
б) Муҳаббати кам, маҳдудияти зиёд: дар ин навъ тарбият, волидайн муҳабати каме ба фарзанд нишон медиҳанд, вале маҳдудият ва қавонини зиёд ва ғариқобили тағире барои фарзандони худ вазъ мекунанд, дар воқеъ аз сабки фарзандпарварии диктотурона истифода мекунанд.
в) Муҳаббати зиёд, маҳдудияти кам: дар ин навъи тарбият, волидайн муҳаббати зиёде ба фарзандони худ меварзанд ва дар мобайни онҳо қавонини хоссе барои анҷоми корҳо вуҷуд надорад, ба ин навъ аз сабки фарзандпарварӣ саҳлангорӣ мегӯянд.
г) Муҳаббати зиёд, маҳдудияти зиёд: дар ин навъ тарбият, падару модарон ба як андоза аз муҳаббат ва қавонин дар корҳо нисбат ба фарзандони худ бархурдор ҳастанд, яъне дар мавқеи лузум бо меҳрубонӣ бо фарзандон рафтор мекунанд ва дар корҳо аз назму қоида ва қонуни хоссе бархурдоранд, ба иборате ин падару модарон аз сабки фарзанпарварии демукротик барои тарбияти кӯдаки худ истифода мекунанд.
Метавон беҳтарин сабки тарбиятро фарзанпарварии демукротик донист, чаро ки дар ин навъи тарбият, кӯдак ҳам аз муҳаббати муносиб ва ба мавқеи волидайн бархурдор мешавад ва ҳам дар корҳо бояд аз қавоиди хоссе, ки мадди назари волидайн аст, пайравӣ кунанд ва аз ҳама муҳимтар шахсияти кӯдак ба унвони як фарди дорои арзиш ҳифз мешавад.
(Доктор Аббос)
Тоҷнек
