Нуктаи ҷолибе дар мавриди инқилоби Чин
“Инқилоби Чин, ки ба василаи Мао раҳбарӣ шуд, амалан сотсиализми илмӣ ва материализми таърихӣ ва дар натиҷа марксизмро нақз кард.
Чин ба раҳбарии Мао бо як инқилоби кишоварзӣ режими феодализми куҳани Чинро вожгун кард ва режими сотсиализмро ба ҷойи он барқарор кард.
Ва ҳол он ки бар асоси сотсиализми илмӣ ва материализми таърихӣ, кишваре, ки марҳилаи феодализмро тай кунад, бояд ба марҳилаи санъатӣ ва капитализм тағйири марҳила диҳад ва аз марҳилаи санъатӣ, он гоҳ, ки ба авҷи худ расид, ба сӯйи сотсиализм гом бардорад.
Бино бар материализми таърихӣ ҳамон тавре, ки ҷанин дар раҳим (баччадон) наметавонад ду манзил яке кунад, ҷомеа низ наметавонад бидуни убур аз мароҳили муназзами пай дар пай ба марҳилаи ниҳоӣ бирасад.
Аммо оқои Мао амалан нишон дод, ки аз он “момоҳое” аст, ки метавонад ҷанини чаҳормоҳаро солиму комилу беайб ба дунё оварад; нишон дод, ки бар хилофи иддаои Маркс, раҳбарӣ, омӯзишҳои ҳизбӣ, ташкилоти сиёсӣ, теорияи инқилобӣ, огоҳиҳои иҷтимоӣ (яъне ҳамон чизҳое, ки Маркс онҳоро аз навъи шуур мехонад, на аз навъи вуҷуд, аз навъи рӯбино мехонад, на зербино ва асолате барои онҳо қоил нест) метавонад муносиботи тавлидиро вожгун созад ва кишварро санъатӣ кунад ва ба ин васила амалан сотсиализми ба истилоҳ илмиро нодида бигирад…”
(Муртазо Мутаҳҳарӣ, Ҷомеа ва таърих, саҳ.151)
Тоҷнек
