Имом Боқир ва марди масеҳӣ
Достонҳои омӯзанда
Имом Боқир, Муҳаммад ибни Алӣ ибни Ҳусайн алайҳис-салом, лақабаш “Боқир” аст. Боқир яъне шикофанда. Ба он ҳазрат “Боқирулулум” мегуфтанд, яъне шикофандаи донишҳо.
Марде масеҳӣ, ба сурати сухрия ва истеҳзо калимаи “боқир”-ро тасҳиф кард ба калимаи “бақар” яъне гов, ба он ҳазрат гуфт:
— Анта бақар, яъне ту говӣ.
Имом бидуни он ки аз худ нороҳатӣ нишон бидиҳад ва изҳори асабоният кунад, бо камоли соддагӣ гуфт:
— На, ман бақар нестам, ман боқирам.
Масеҳӣ гуфт:
— Ту писари зане ҳастӣ, ки ошпаз буд.
Имом фармуд:
— Шуғлаш ин буд, ору нанге маҳсуб намешавад.
Масеҳӣ гуфт:
— Модарат сиёҳу бешарму бадзабон буд.
Имом фармуд:
— Агар ин нисбатҳо, ки ба модарам медиҳӣ рост аст, Худованд ӯро биёмурзад ва аз гуноҳаш бигзарад, ва агар дурӯғ аст, аз гуноҳи ту бигзарад, ки дурӯғу ифтиро бастӣ.
Мушоҳидаи ин ҳама ҳилм аз марде, ки қодир буд ҳама гуна мӯҷиботи озори як марди хориҷ аз дини исломро фароҳам оварад, кофӣ буд, ки инқилобе дар руҳияи марди масеҳӣ эҷод намояд ва ӯро ба сӯи ислом бикашонад.
(Манбаъ: Достони Ростон, таълифи шаҳид Мутаҳҳарӣ ба нақл аз “Биҳорул-анвор”)
Тоҷнек
tajnek.com
