Соҳиб ихтиёри забони форсӣ мо нистем. Балки ин забон мероси муштараки ҳамаи ақвоми форсизабон аст.
Ниёзе ба гуфтан нест ки то як ду қарни пеш, як забони форсӣ бештар вуҷуд надошт. Забони Рӯдакии самарқандӣ, Амъақи бухороӣ, Мавлваии балхӣ, Касоии марвазӣ, Саноии ғазнавӣ, Масъуд саъди лоҳурӣ, Хусрави диҳлавӣ, Хоқонии шервонӣ, Низомии ганҷавӣ, Фузулии бағдодӣ, Бидели делавӣ, бо забони фирдавсӣ ва саъдӣ ва ҳофиз якӣ буд ва ҷуз порае вижагиҳои сабке ки дар сухани шоъирон ва нависандагони ҳам аср дар як кишвар ҳам мушоҳида мешавад, тафоввути муҳиме миёни забони шеъри он ҷовидонигон набуд ва нест. Имрӯз ҳам шиър ва адб дар саросари ин сарзаминҳо якӣ аст.
Ишколе ки ҳаст дар истилоҳоти илмӣ ва фаннӣ ва идорӣ ва таъбироти марбут ба таммадуни нав аст. Дар як қарни ахир ки риштаҳои пайванди миёни ҳамзабонони мо гусаста буда дар ҳар минтақае барои баёни мафоҳими нав, таъбироти хоси дигар аз забонҳои фарҳангӣ таасир гирифта анд ё аз ганҷинаи калимаҳои кӯҳан интихоб ва маъмул кардаанд ва ин чандгонагии истилоҳот миёни забони бародарон фосила андохта аст ва агар ин вазъият идомадор шавад дар оянда рӯзе хоҳад расид ки форсӣ,дарӣ ва тоҷикӣ воқиъан ба таври забони ҷудогона дар хоҳанд омад.
то дир нашуда аст, барои бозбинии таъбироти илмӣ ва идорӣ ва яксон кардани онҳо бояд иқдоме асосӣ шавад. Роҳи ташкили маҷлисҳои муштарак аз донишмандон ва забоншиносони кишварҳои марбута аст. Имрӯз Тоҷикистон, Афғонистон ва Эрон дар таҳяи китобҳои илмӣ ба хусус китобҳои мавриди ниёзи донишгоҳҳо дар фишор ҳастанд ва умдатарини мушкил фақри истилоҳоти илмӣ аст.
Агар рузе дар маҷлиси муштарак бо ширкати донишмандони Афғонистонӣ ва Эронӣ ваҳдати истилоҳоти амалӣ таамин гардад, ин мушкил рафъ хоҳад хоҳад шудю он вақт китобе ки дар ҳар як аз ин кишварҳо таълиф ва чоп мешавад дар тамоми минтақа мавриди истифода хоҳад буд.
Имрӯз ҳамаи ақвоми минтақа бояд худ ро муштаркхоҳона ворис ва масъули ҳифзи ва та тавсяи ин забон ва фарҳанг бидонанд ва дар тақвияти бунёни он бикушанд то бо ҳамкории ҳама ҷонибаи онҳо забони форсӣ ва рӯдакӣ ва низомӣ ва мавлавӣ ҷоигоҳи дирини худро дар тамаддуни имрӯзи ҷаҳон бозёбед.
Муввафақиятҳои маънавии ба даст омада дар ин роҳ, муқадамаи дастовардҳои модӣ ва тақвияти бунёни ин ҷавома ва рифоҳи мардуми онҳо хоҳад буд.
