Фархунда бод рӯзи нав
(Боз як рӯзи ғаму шодӣ гузашт,
Дар талоши қисмату номусу ном,
Боз як хуршед моро тарк гуфт,
Моҳи нав пайдо шуд андар уфқи шом,
Шаб ба хайр, эй ёру дӯстон, шаб ба хайр! (Устод Лоиқ))
ФАРХУНДА БОД РӮЗИ НАВ
Боз як рӯзи дигар оғоз шуд,
Ассалом, эй офтоб, эй осмон,
Шукри ин дам ки хушему зиндаем,
Ассалом ойинаҳо – эй дӯстон.
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Эй мусофир – раҳсипору раҳнавард,
Ҳамраҳат лутфи Худо, роҳат сафед.
Меравӣ, ғолиб раву ғоним биё,
Сарбаланду некному пурумед.
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Ҳар нафас бо шӯри нав бояд шукуфт,
Лаҳзаҳоро як-як аз сар офарид,
Ҳар тапиш-ҷашни бузурги сарнавишт,
Медиҳад аз зиндагӣ пайки навид.
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Зиндагӣ; зебо, фиребо, бошукӯҳ
Гоҳ агар бад менамояд, андак аст,
Бартакон аз дидаи қалбат ғубор,
Мушкил аз чангу ғубори айнак аст!
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Эй асируфтода дар чанги шитоб,
Як нафас биншин канори панҷара,
Ҳар нафас як шоҳкори зиндагист,
Хира шав дар растахези манзара.
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Чашмҳоро аз фуруғ оканда кун,
Аз шукӯҳи тозадидан, аз навӣ,
Боз кун оғӯши худ бар зиндагӣ,
То бубинӣ ки чи беғам мешавӣ!
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Эй насими субҳ- эй пайғомбар,
Атри гарми ишқ овар бар диёр,
Абрҳои яъсро бо худ бибар,
Ханда овар, хандаҳои бешумор.
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман.
Ҷӯйҳо ойина бо худ мебаранд,
То куҷо? То баҳрҳои бекарон,
Гул ба гулдон ҳам муҳаббат мекунад,
Зинда бодо ишқҳои безабон.
Рӯзи нав фархунда бод, эй ҳамватан,
Сабз бошӣ мисли гулҳои чаман!
Аъзам Хуҷаста
Тоҷнек
