Дирҳамҳои бобаракат
Ҳикоятҳои омӯзанда
Алӣ ибни Абӯтолиб аз тарафи Пайғамбари Акрам (с) маъмур шуд ба бозор биравад ва пероҳане барои Пайғамбар бихарад. Рафт ва пероҳане ба дувоздаҳ дирҳам харид ва овард. Расули Акрам пурсид:
— Инро ба чӣ маблағ харидӣ?
— Ба дувоздаҳ дирҳам.
— Инро чандон дӯст надорам, пероҳане арзонтар аз ин мехоҳам, оё фурӯшанда ҳозир аст пасбигирад?
— Намедонам, эй Расули Худо!
— Бирав бибин ҳозир мешавад пасбигирад?
Алӣ пероҳанро бо худ бардошт ва ба бозор баргашт. Ба фурӯшанда гуфт:
— Пайғамбари Худо пероҳани арзонтар аз ин мехоҳад, оё ҳозирӣ пули моро бидиҳӣ ва ин пероҳанро пасбигирӣ?
Фурӯшанда қабул кард ва Алӣ пулро гирифт ва назди Пайғамбар овард. Он гоҳ Расули Акрам (с) ва Алӣ бо ҳам ба тарафи бозор роҳ афтоданд. Дар байни роҳ, чашми Пайғамбар ба канизаке афтод, ки гиря мекард. Пайғамбар (с) наздик рафт ва аз канизак пурсид:
— Чаро гиря мекунӣ?
— Аҳли хона ба ман чаҳор дирҳам доданд ва маро барои харид ба бозор фиристоданд. Намедонам чӣ тавр шуд, ки пулҳо гум шуд. Акнун ҷуръат намекунам ба хона баргардам.
Расули Акрам (с) чаҳор дирҳам аз он дувоздаҳ дирҳамро ба канизак дод ва фармуд:
— Ҳарчи мехостӣ бихарӣ, бихар ва ба хона баргард.
Ва худаш ба тарафи бозор рафт ва ҷомае ба чаҳор дирҳам харид ва пӯшид.
Дар ҳангоми баргашт, бараҳнаеро дид, ҷомаро аз тан канд ва ба ӯ дод. Дуввум мартиба ба бозор рафт ва ҷомае дигар ба чаҳор дирҳам харид ва пӯшид ва ба тарафи хона роҳ афтод.
Дар байни роҳ боз ҳамон канизакро дид, ки ҳайрону нигарону андӯҳнок нишастааст, фармуд:
— Чаро ба хона нарафтӣ?
— Эй Расули Худо! Хеле дер шуда, метарсам маро бизананд, ки чаро ин қадр дер кардӣ.
— Биё бо ҳам биравем, хонаатонро ба ман нишон бидеҳ, ман висотат мекунам, ки музоҳими ту нашаванд.
Расули Акрам (с) ба иттифоқи канизак роҳ афтод. Ҳамин ки ба пушти дари хона расиданд, канизак гуфт:
— Ҳамин хона аст.
Расули Акрам (с) аз пушти дар бо овози баланд гуфт:
— Эй аҳли хона! Ассалому алайкум.
Ҷавобе шунида нашуд. Бори дуввум салом кард, ҷавобе наомад. Севвумин бор салом кард, ҷавоб доданд:
— Ассалому алайка эй Расули Худо ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу.
— Чаро аввал ҷавоб надодед? Оё овози маро намешунидед?
— Ҳамон аввал шунидем ва ташхис додем, ки шумоед.
— Пас иллати таъхир чӣ буд?
— Эй Расули Худо! Хушамон меомад саломи шуморо мукаррар бишнавем, саломи шумо барои хонаи мо файзу баракату саломат аст.
— Ин канизаки шумо дер карда, ман инҷо омадам аз шумо хоҳиш кунам ӯро муохиза накунед.
— Эй Расули Худо! Ба хотири мақдами гиромии шумо, ин каниз аз ҳамин соат озод аст.
Паёмбар гуфт: “Худоро шукр! Чӣ дувоздаҳ дирҳами пурбаракате буд, ду бараҳнаро пӯшонид ва як бардаро озод кард.”
(Манбаъ: Достони Ростон, таълифи шаҳид Мутаҳҳарӣ ба нақл аз “Биҳор”)
Тоҷнек
