Сифоти мӯъмин дар баёни Расули Акрам(с)
Расули Акрам(с) фармуданд:
Мусалмон касе аст, ки мусалмонон аз дасту забони ӯ дар осойиш бошанд.
Ду гурӯҳ аз уммати ман ҳастанд, ки агар салоҳ биёбанд, уммат салоҳ меёбад ва агар фосид шаванд, уммати ман фосид мешавад: уламо ва ҳукком.
Ҳарчӣ фарзанди Одам пиртар мешавад, ду сифат дар ӯ ҷавонтар мегардад: ҳирс ва орзу.
Ду гурӯҳ аз уммати ман ҳастанд, ки агар салоҳ биёбанд, уммат салоҳ меёбад ва агар фосид шаванд, уммати ман фосид мешавад: уламо ва ҳукком.
Наметавон ҳамаро ба мол розӣ кард, аммо ба ҳусни хулқ метавон.
Нодорӣ балост, аз он бадтар бемории тан, ва аз бемории тан душвортар, бемории дил.
Мӯъмин ҳамвора дар ҷустуҷӯи ҳикмат аст.
Нисбат ба занон, аз Худо битарсед ва он чӣ дар бораи онон шояд, аз некӣ дареғ нанамоед.
Бадтарини мардум касе аст, ки гуноҳро набахшад ва аз лағзиш чашм напӯшад, ва боз аз ӯ бадтар касе аст, ки мардум аз газанди ӯ дар амон ва ба некии ӯ умедвор набошанд.
Парвардигори ҳама якест, ва падари ҳама яке, ҳама фарзанди одамизод ва Одам аз хок аст. Гиромитарини шумо назди Худо, парҳезкортарини шумост.
Аз лаҷоҷату якравӣ бипарҳезед, ки ангезаи он, нодонӣ ва ҳосили он, пушаймонист.
Ҳар вақт туро ситойиш кунанд, бигӯ: Эй Худо! Маро беҳтар аз он чӣ гумон доранд бисоз ва он чиро аз ман намедонанд, бар ман бибахш ва маро масъули он чӣ мегӯянд, қарор мадеҳ!
Субҳу шоме бар мӯъмин намегузарад, магар он ки бар худ гумони хато бибарад. (Яъне нафси худро маломат кунад; бар худаш гумони хато бибарад).
Диловартарини мардум он аст, ки бар ҳавои нафс ғолиб ояд.
Тоҷнек
