Омодагӣ барои рафтан…
Сабки зиндагӣ
Орифе барои иқомаи намоз ба масҷиде рафт.
Намозгузорон ҳама ӯро шинохтанд ва аз ӯ хостанд, ки пас аз намоз бар минбар равад ва панд гӯяд.
Намози ҷамоат тамом шуд.
Чашмҳо ҳама ба сӯйи ӯ буд.
Ориф бархост ва бар минбар нишаст.
Бисмиллоҳ гуфт ва Худо ва Расулашро сутуд.
Он гоҳ хитоб ба ҷамоат гуфт:
— Мардум! Ҳар кас аз шумо, ки медонад имрӯз то шаб хоҳад зист ва нахоҳад мурд, бархезад.
Касе барнахост.
Сипас ориф гуфт:
— Ҳоло ҳар кас аз шумо, ки худро омодаи марг кардааст, бархезад.
Боз касе барнахост.
Ориф гуфт:
— Шигифто аз шумо, ки ба мондан итминон надоред, аммо барои рафтан омода нестед!
Тоҷнек
Source:
Омодагӣ барои рафтан...
