Нақши дин дар устуворсозии хонавода
Хонаҳоямонро бо савти Қуръон нуронӣ кунем
Дар хонаводаҳое, ки зану мард ба фароизи динӣ ва масоили шаръӣ пойбандӣ доранд, ба хотири диндорӣ дар ҳеч замоне ба якдигар зулм намекунанд.
Яке аз авомили муҳим дар таҳкиму устувории равобити зану мард, эътиқодот ва пойбандии ҳар ду ба масоили динӣ, шаръӣ ва аҳкоми муқаддаси ислом аст.
Бинобар ин вақте ҳазрати Фотима(а) бо ҳазрати Алӣ(а) издивоҷ карданд ва Паёмбари Акрам(с) рӯзи баъд аз арӯсӣ ба дидори духтарашон рафтанд ва суол карданд, ки духтарам ҳамсаратро чӣ гуна ёфтӣ? Ҳазрати Фотима(а) гуфтанд: Ӯ беҳтарин ҳамсар аст.
Ҳамин саволро аз домодашон ҳазрати Алӣ(а) низ пурсиданд ва посух шуниданд: Ӯ беҳтарин кӯмакдиҳанда дар итоати Худо аст.
Дар хонаводаҳое, ки зану мард ба фароизи динӣ ва масоили шаръӣ пойбандӣ доранд, ба хотири диндорӣ дар ҳеч замоне ба якдигар зулм намекунанд.
Дар ривоят омадааст: “Марде бо зане ба хотири диндориаш издивоҷ кунад, Худои Мутаол ба ӯ хайру ҷамолу камол ато хоҳад намуд”.
Аз Имом Алӣ(а) нақл шудааст, ки марде хидмати Паёмбари Акрам(с) омад ва суол кард: Эй Расули Худо, назари шумо дар бораи издивоҷ чист?
Ҳазрат фармуданд: Супориш мекунам ҳамсари диндореро баргузинӣ!
Бидуни тардид, аз муҳимтарин авомили пайванди пойдори издивоҷи муваффақ ва зиндагии ором, ҳамоҳангии бинишҳо ва боварҳои динӣ ва пойбандии амалии зану шавҳар ба арзишҳо ва фароизи шаръӣ аст. Бар ҳамин асос, мардону занони худобовар ва покандеш дар орзуи доштани ҳамсари мӯъмин ва нексират ва омил ба арзишҳои қуръонӣ ҳастанд. Чунин гароише дар амри издивоҷ бархоста аз ниҳоди пок ва фитрати камолҷӯи инсон аст ва аз ҳамин рӯ, ки Худованди Мутаол беҳтарин издивоҷро васлати покон ва муттақиён бо якдигар медонад ва дар сураи Нур, ояти 26 мефармояд: “Занони пок аз они мардони пок ва мардони пок аз они занони поканд”.
Хислатҳои поки башарӣ ношӣ аз худобоварӣ ва тақвопешагӣ аст ва тақвопешагӣ низ ҳосили тавҳиду маодандешӣ аст. Ба баёни дигар, дар назди занону мардони полкдил, арзишмандтарин меъёр барои интихоби ҳамсари ҳамроҳ ва ҳамдили нексиришт, худопарастӣ ва маодбоварист ва ин хасоис аз гаронқадртарин ва пойдортарин ҷозибаҳо дар зиндагии муштараки зану шавҳар аст.
Муҳаббат ва ишқу алоқа дар сояи имон ба Худо ҳосил мегардад. Зебоӣ, пул ва имконоти моддӣ ва мақому манзалат муҳаббат эҷод намекунад, балки Худованд барои зане, ки афиф, покдоман, мутадаййин ва тақвопеша бошад, заминае бавуҷуд меоварад, ки шавҳараш ӯро дӯст бидорад ва мутақобилан барои марди мутадаййин, ботақво ва динбовар, мутааҳҳид ва покдоман, ки чашми худро аз номаҳрам бипӯшонад, Худованд коре мекунад, ки ҳамсараш ӯро дӯст дошта бошад. Гуноҳ ва бетақвоӣ омили танаффур аст.
Худованд мефармояд: “Дурӣ аз ёд ва зикри Худо, зиндагиро бар инсон сахт мекунад”. (Сураи Тоҳо, ояти 134).
Аз тарафе, имон ба Худо ва тақвои илоҳӣ ва амали солеҳ эҷоди муҳаббат менамояд: “Бадурустӣ ки касоне, ки имон ба Худо меоваранд ва амали солеҳ анҷом медиҳанд, Худо ононро назди мардум маҳбуб қарор медиҳад”. (Сураи Марям, ояти 96).
Зану марде, ки дар муҳити хонавода ба арзишҳои ахлоқӣ ва динӣ пойбандӣ доранд ва ба намози аввали вақт аҳамият дода ва аҳли дуо ва муноҷот бо Худо ҳастанд ва мураттаб Қуръон қироат мекунанд, ҳазрати ҳақ нисбат ба онҳо инояти хоссе дорад. Аммо хонаводаҳое, ки зану мард пойбандӣ ба усули динӣ ва арзишҳои ахлоқӣ надоранд ва ба хушиҳои зудгузар худро саргарм намудаанд, рӯи хушӣ ва сиҳҳати воқеиро намебинанд, бинобар ин, яке аз авомили таҳкиму устувории хонавода имон ба Худо ва диндории зану мард аст.
Тоҷнек
