Аксари мушрикини Қурайш, мушрик дар холиқият набуданд
Маорифи исломӣ
“Медонем, ки куффори Қурайш мушрик буданд дар ибодат ва дар рубубият, вале мушрик дар холиқият ва дар зот набуданд; яъне инҳо Аллоҳро ба унвони холиқи осмонҳо ва замин инкор надоштанд. Албатта мардуми Қурайш ҳама як ҷур фикр намекарданд, дар миёни онҳо мардуми моддимаслак, ки аслан Аллоҳро ҳам қабул надоштанд вуҷуд дошт. Қуръон аз қавли чунин афроде нақл мекунад:
مَا هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا يُهْلِكُنَا إِلَّا الدَّهْرُ
(Ҷосия/24)
Вале ағлаби мушрикин Аллоҳро мӯътақид буданд, аммо ӯро ба унвони илоҳулолиҳа ва раббуларбоб мӯътақид буданд. Ибодатро барои ӯ намекарданд, балки ибодат барои ӯро лағв ва беҳуда ва ғайриҷоиз медонистанд. Ибодатро барои бутҳо анҷом медоданд. Мунтаҳо мегуфтанд: мо бутҳоро парастиш мекунем баъд бутҳо кори моро дуруст мекунанд.
مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَىٰ
(Зумар/3) Ва аз ин рӯ дар бисёре оёти Қуръон омада, ки –
وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
(Луқмон/25) Агар аз инҳо бипурсӣ, холиқи осмону замин кист? – мегӯянд: Аллоҳ.
Ин аст, ки Қуръон ин ҷо (дар сураи Иқраъ) мегӯяд:
أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى
Воқеан ин намедонад, ки Худои Мутаол олим ба корҳои ӯст? Яъне худаш медонад, ки ин корҳоро аз рӯйи туғён ва ҳасодат ва сифоти разилааш мекунад, на аз рӯйи як ақидаи воқеӣ…”
(Ошноӣ бо Қуръон, Муртазо Мутаҳҳарӣ)
Тоҷнек
