Нажодпарастӣ дар ислом мардуд аст
Мактаби инсоният
“Қуръон, барои ин ки бифаҳмонад, дар ислом таассубе вуҷуд надорад, инсони бад бад аст ҳарчанд амуи пайғамбар бошад ва инсони хуб хуб аст ҳарчанд ғуломе бошад, номи Абӯлаҳабро зикр кардааст.
(Тавзеҳ ин ки) ғайр аз шахси пайғамбари акрам, ки ҳисоби дигаре дорад, аз муосирин ва ҳамасрҳои пайғамбар ду нафар дар Қуръон исмашон ба сурати шахсӣ ба муносибате омада: яке Абӯлаҳаб аст, ки номаш ба бадӣ омада бо ин ки амуи пайғамбар аст ва дигар, Зайд ибни Ҳориса, ки як ғулом аст, вале марди солеҳ ва ботақвое аст. Зайд ибни Ҳориса, ки дар Муъта шаҳид шуд, ба муносибати достони занаш Зайнаб бинти Ҷаҳш исмаш омада:
فَلَمَّا قَضَىٰ زَيْدٌ مِنْهَا وَطَرًا
(Аҳзоб/37)
Зайд ғуломи Хадиҷа буд ва Хадиҷа ӯро ба пайғамбари акрам бахшид ва пайғамбари акрам ӯро озод кард, шуд озодшудаи пайғамбар. Баъд, ки озод шуд, падару модараш омаданд Макка ва гуфтанд, ту, ки алъон озод ҳастӣ, биё биравем. Ҳар кораш карданд, ҳозир нашуд биравад. (Зоҳиран қабл аз рисолати пайғамбар аст.) Гуфт: ман хонаи Муҳаммадро раҳо намекунам. Ҳазрат ҳам фармуд: майли худат, мехоҳӣ биравӣ бирав, вале нарафт. Зайд баъд аз ҳазрати Амир (Алӣ (а)) дуввумин ё севвумин нафаре аст, ки ислом ихтиёр карда. Маккӣ ё қурашӣ ҳам нест, ғуломи озодшуда аст.
Қуръон, ифтихори ҷовид мондани исми касе ба некиро ба ин ғуломи озодшуда дод ва нанги ёд шудани касе ба лаънат ва бадиро ба амуи пайғамбар дод, то мардум бифаҳманд, дар ислом ҳисоби нажод вуҷуд надорад…”
(Муртазо Мутаҳҳарӣ, Ошноӣ бо Қуръон)
Тоҷнек
